Ofwel, het is maar waar je voorkeuren liggen.
14 maanden en 5 dagen is hij nu, dan zou je toch verwachten dat er al wat duidelijk gebrabbel uit de mond zou komen.
Vooral omdat grote zus na de 12 maanden controle bij de kinderarts al vrolijk oo-wewaar zwaaide. Je mag niet vergelijken zegt “men” dan, maar toch. En het is waar, grote broer zei met 14 maanden en 5 dagen ook nog niet veel, maar die liep dan al weer wel als een kievit, in tegenstelling tot grote zus, die daar dan weer een paar maanden mee wachtte.
Maar kleinste broer heeft nog totaal geen zin in lopen, vindt het al genoeg dat hij kan staan en z’n box rond kan gaan, en heeft ook totaal geen zin om iets verstaanbaars te zeggen. Nee, dat is dan ook weer niet helemaal waar, hij zegt al een tijdje 2 woorden (behalve dan daboe, dat niks wil zeggen maar hij wel heel grappig vindt):
Papa
en
Isis
Tja, misschien is het voor hem een kwestie van prioriteiten stellen, maar wie staat er ieder nacht minsten drie, vier keer op om kleinste broer weer rustig te krijgen (en op het moment is dat echt geen kwestie van even aai over de bol en weer slapen, maar eerder veel opstandig gedrag en niks anders willen dan huilen en gillen en boos zijn en niet willen slapen), papa niet in ieder geval, en de poes al evenmin. Mama wel, iedere nacht weer, alsof zij met heel veel minder slaap kan doen dan papa en de poes. Is het dan echt teveel gevraagd om een lief mama terug te krijgen. Dat zou m’n slaaptekort tenminste ietwat compenseren.
