Deze post heeft even niks te maken met Kleine Fee en Grote Knuffel, maar alles met een reflectie van Mama van Kleine Fee en Grote Knuffel over Mannen, want die blijven toch een bron van verbazing / ontzetting / amusement / verontwaardiging. Nieuwe (al dan niet gewenste) verrassende elementen komen zo af en toe eens boven borrelen, die bij nadere beschouwing eigenlijk helemaal niet zo nieuw en verrassend zijn. Want mannen, ach, die blijven uiteindelijk toch maar mannen.
Clichés als : Mannen komen van Mars en Vrouwen van Venus, zijn er genoeg. Of : Wat doet een man als hij zegt dat hij gaat slapen ? Hij gaat naar bed en valt in slaap. En wat doet een vrouw als ze zegt dat ze gaat slapen ? Ze ruimt de afwasmachine nog even uit, legt de kleren voor de kinderen voor de volgende ochtend klaar, hangt nog even een was op, enz enz en gaat naar bed. Zoals Mary Alice Young het als Desperate Housewive zo sprookjesachtig verwoordt :
“Susan Mayer had never thought of herself as Cinderella, but then one day, a prince showed up. And Susan realized her life had become a fairy tale. And since her prince had welcomed her into his castle, she felt the least she could do was thank him again and again and again. The next morning, however, Susan discovered castles don’t run themselves. Yes, Susan’s life had indeed become a fairy tale. And what’s a fairy tale without a dragon to slay?”
En dan een typisch voorbeeld van puur mannenlef hier afgelopen zondagmorgen:
Ik heb de tafel gedekt, afgewassen, de keuken, badkamer en wc geboend, gestoft, achterstallige strijk weggewerkt, een was gedraaid en opgehangen, al het rondslingerend speelgoed opgeruimd, eten gekookt, en heb aan de Franse papa gevraagd of hij niet wilde stofzuigen, wat –eerlijk is eerlijk- hij ook heeft gedaan.
En domme ik, durf ik aan het eind van de ochtend te zeggen, Pfff, ik heb best veel gedaan vanmorgen zeg. Waarop Franse papa met veel gezucht en uiterst serieus antwoordde: En ik dan !