Deze post heeft even niks te maken met Kleine Fee en Grote Knuffel, maar alles met een reflectie van Mama van Kleine Fee en Grote Knuffel over Mannen, want die blijven toch een bron van verbazing / ontzetting / amusement / verontwaardiging. Nieuwe (al dan niet gewenste) verrassende elementen komen zo af en toe eens boven borrelen, die bij nadere beschouwing eigenlijk helemaal niet zo nieuw en verrassend zijn. Want mannen, ach, die blijven uiteindelijk toch maar mannen.

 Clichés als : Mannen komen van Mars en Vrouwen van Venus, zijn er genoeg. Of : Wat doet een man als hij zegt dat hij gaat slapen ? Hij gaat naar bed en valt in slaap. En wat doet een vrouw als ze zegt dat ze gaat slapen ? Ze ruimt de afwasmachine nog even uit, legt de kleren voor de kinderen voor de volgende ochtend klaar, hangt nog even een was op, enz enz en gaat naar bed. Zoals Mary Alice Young het als Desperate Housewive zo sprookjesachtig verwoordt :

“Susan Mayer had never thought of herself as Cinderella, but then one day, a prince showed up. And Susan realized her life had become a fairy tale. And since her prince had welcomed her into his castle, she felt the least she could do was thank him again and again and again. The next morning, however, Susan discovered castles don’t run themselves. Yes, Susan’s life had indeed become a fairy tale. And what’s a fairy tale without a dragon to slay?”

En dan een typisch voorbeeld van puur mannenlef hier afgelopen zondagmorgen:

Ik heb de tafel gedekt, afgewassen, de keuken, badkamer en wc geboend, gestoft, achterstallige strijk weggewerkt, een was gedraaid en opgehangen, al het rondslingerend speelgoed opgeruimd, eten gekookt, en heb aan de Franse papa gevraagd of hij niet wilde stofzuigen, wat –eerlijk is eerlijk- hij ook heeft gedaan.

En domme ik, durf ik aan het eind van de ochtend te zeggen, Pfff, ik heb best veel gedaan vanmorgen zeg. Waarop Franse papa met veel gezucht en uiterst serieus antwoordde: En ik dan !

 

Vannacht, midden  in de nacht, 01 :43  Grote Knuffel vindt dat het ontbijttijd is. Uiteindelijk, na lang aanhouden van zijn kant, en nog langer aanhouden van mama’s kant dat het echt nog geen tijd is voor het ontbijt, neemt hij genoegen met een slokje water. Rond half 3 slaapt mama eindelijk weer. Om 06:15 begint de wekker vrolijke liedje te schallen. En Grote Knuffel’s eerste woord van die dag is ptie-jeunee, waarna hij vrolijk de tafel gaat dekken en z’n eigen ontbijt klaarmaakt.

Het komt trouwens wel eens voor dat ze heel, maar dan ook heel lief zijn saampjes.

 

Het nieuwste spelletje van Kleine Fee en Grote Knuffel, mama of liever nog papa moeten de wolf zijn, Het liefst eigenlijk papa, want die is de gemene wolf, waarna er luid gegild mag worden en naar mama gerend mag worden om bescherming te zoeken, terwijl de wolf er achteraan komt. Hier komt de wolf. Aaahooeeeeeeee!

Als mama met de wolf speelt is het de lieve wolf, die wel lekkere hapjes zoekt, maar vooral om te knuffelen en kusjes te geven, wat ’s avonds voor het slapen gaan een veel beter idee is. Maar ja, ook ’s avonds is het met papa het spannendst, alleen dan durft Kleine Fee niet meer in haar bed te slapen, bang dat de wolf haar komt opeten en mag mama al haar overtuigingskracht in de schaal gooien wil ze alsnog een beetje plaats in haar eigen bed houden.

De wolf is niet echt he mama, hij kan me niet opeten he ?

Nee hoor, het is maar een pop, dat weet je toch.

Ja maar, papa zegt dat hij wel de wolf uit de Efteling kan bellen, en die dan komt.

Nee lieverd, ik zeg toch, het is maar een pop, dat kan toch allemaal niet.

Papaaaaa, mama zegt dat hij dat helemaal niet kan !

En dan maar hopen dat papa er niet nog een schepje bovenop doet. Mannen, pfff,  blijven toch net kinderen he.

En om dan toch maar een extra lichtje aan te moeten laten in haar kamer.

Lieve, lieve schattebout,

4 jaar geleden

Ik kon het maar niet geloven,

Zo’n prachtig klein meisje

Was jij echt ?

 

Lieve, lieve schattebout,

Vandaag, 4 jaar later

Sprankelend, stralend ben je nu

Huppelend door het leven

Wat hou ik toch van je

Mijn allermooiste kleine fee

 

Ik ben er nu achter dat hoe groter je kinderen worden, hoe moeilijker het wordt ze in je schemas te passen. Dacht ik dat het een heel geregel was om ze als babies in de maxicosi van en naar de oppas te vervoeren, om ze vervolgens van en naar school en van en naar de oppas te krijgen, nu zijn we in een nieuwe dimensie beland, die van buitenschoolse activiteiten die in het schema moeten worden gepast. 

Kleine Fee is nu begonnen met een ochtend per week nederlandse “sool” en gaat ook nog eens op dinsdagmiddag gymmen. Waardoor mama haar werkuren om heeft moeten gooien om de woensdagochtend Kleine Fee naar de kleuterschool kan brengen en halen, en voor de dinsdag de mama van haar vriendinnetje heeft ingeschakeld om haar naar de gym te brengen, waar ik dan een kwartiertje later kan zijn. Vraag me nu al af hoe het zal gaan als Grote Knuffel zover is. Zal misschien eens alvast beginnen aan het opbouwen van een betrouwbaar netwerk van mamas van vriendjes en vriendinnetjes, je weet nooit hoe dat te pas gaat komen.

Kleine Fee is gelukkig heel enthousiast om naar de nederlandse “sool” te gaan, al is ze nog een beetje stilletjes, en durft nog niet veel te praten tussen al die puur hollandse kindjes, met hun hoogblonde haren, blauwe ogen en die een kop boven m’n kleine half-française uitsteken.

En de gym, ach, zo schattig, al die kleine hummeltjes, en zie hoe geconcentreerd ze al is :

 

 

 

(Klik op foto om te vergroten)

Heb ik al vaak gehoord, en streng doch rechtvaardig moet je met hen zijn. En dit geldt natuurlijk zowel voor honden als kinderen. 

Opvoeden is dan simpelweg een kwestie van hondentraining toepassen, toch ? 

Zondag ben ik met m’n 2 schattebouten wezen wandelen in een park. Alles ging goed, Grote Knuffel had zich zelfs geschikt dat hij in de buggy moest, en vast ook nog eens, tot we in het park zouden zijn (anders moest hij thuisblijven, dus veel keus had hij niet, en na 2 pogingen waar Mamabaasje heel consequent niet toegaf,  koos hij eieren voor z’n geld), waarna hij, net als ieder ander puppy los mocht rennen. 

Halverwege het park kwam m’n puppy in opstand, en wilde hij niet verder. Tijd voor wat “hondentraining”: gewoon doorlopen en ervan uitgaande dat hij dan wel zou volgen. Niet dus, eigenwijs puppy bleef mokkend staan waar hij stond. Nog erger, toen er een boom tussen ons in stond en we elkaar even uit het zicht waren, schoof hij met gekruisde armen en pruillip een stapje opzij opnieuw uit het zicht toen ik wilde kijken wat hij deed.   

Nog maar wat doorlopen dan met Kleine Fee, die het natuurlijk allemaal machtig interessant vond, er van overtuigd dat een hond nu toch echt wel zou volgen. En kinderen zijn net honden, toch ? Mooi niet, niet mijn puppy. En aangezien de afstand tussen ons nu toch wel heel groot werd, kon ik er uiteindelijk dus toch achteraan, terwijl Kleine Fee braaf bleef waar ze was. En wat een lol voor mijn puppie, hij nog harder rennen en ik hijgend het halve park door voor ik hem uiteindelijk te pakken kreeg. Puppies kunnen hard rennen. 

Hondentraining toepassen, streng doch rechtvaardig direct straffen, en dus terug in de buggy. Al eens geprobeerd een boze tegenspartelende peuter ergens in vast te zetten ? Geen gemakkelijke taak, dat kan ik je verzekeren. Na veel geworstel toch de overhand gekregen, kan me moeilijk door een puppie laten domineren, en zo met een krijsende en gillende M. de Verschrikkelijke, die woest was omdat hij vast zat, terug naar huis gelopen. Geweldige wandeling zo voor de zondag ochtend. Kleine Fee daarentegen was de hele wandeling superlief. 

Kinderen zijn net als honden zeggen ze dan. Maar wat te doen met eigenwijze, karaktervolle puppies ? Een slipband aandoen en een flinke ruk geven als hij niet “op bevel” komt, zoals een hondenliefhebbende vriendin mij zei ? 

Kleine Fee verklaarde gisteren na een middagje spelen bij haar vriendinnetje Elsa dat ze wel bij Elsa zou willen slapen. Iets wat Elsa al maanden van haar gedaan probeert te krijgen, maar Kleine Fee enkel overweegt als mama ook bij Elsa komt slapen. Nogal verbaasd vroeg ik dus of ze nu dan echt bij Elsa wilde overnachten.

 - Ja, maar dan moeten we wel mijn bed bij Elsa brengen he ?

 - Ach, ik denk dat ze daar wel een bedje voor je hebben.

 - Nee hoor, er staat maar 1 bed in haar kamer, dus moeten we mijn bed meenemen. Of een nieuw bed kopen in de winkel.

 Om even later toch terug te krabbelen, ze wil toch niet nog niet bij Elsa gaan slapen, tenzij mama ook mee komt. 

Volgens opa en oma die een weekje zijn komen oppassen is Grote Knuffel een heel lief ventje, die geen seconde huilt en totaal niet lastig is. In zo’n mate zelfs dat ze mijn verhalen over M. de Verschrikkelijke met een grote korrel zout beginnen te nemen en zich afvragen waar ik de fantasie vandaan haal.  

Maar hij is terug, M. de Verschrikkelijke. Aha, het was dus toch slechts de stilte voor de storm, want M. de Verschrikkelijke is met volle kracht terug, wat zeg ik, hij lijkt zelfs een stapje hoger te zijn geklommen op de trap der Verschrikkelijke. 

En om nu te zeggen dat ik hem zo gemist had, nee, niet echt nee. 

Ik weet niet of het komt dat hij met Kleine Fee weer naar de oppas zijn geweest en hij  daar behoorlijk (allebei trouwens) chagrijnig van is geworden, maar we waren geknipt geweest voor een optreden in een tv-show over moeilijk opvoedbare, onhandelbare kinderen. Zo’n show waar je denkt, dat bestaat toch niet, pure sensatielust, zwaar overdreven natuurlijk, ook al weten die ouders duidelijk niet wat opvoeden is, het is allemaal hun eigen schuld als hun kind zo is. 

Het begon toen de oppas tot morgen zei en de deur dicht deed, ons achterlatend in de gang wachtend op de lift. Iets was niet naar de zin van M. de Verschrikkelijke, en dus liet hij zich in alle wanhoop op de grond zakken, zo hard gillend dat het hele gebouw meegenoten zal hebben. Natuurlijk wilde hij de lift niet in, dus 1 oorverdovende M. de Verschrikkelijke onder de arm genomen, 1 Kleine Fee met de andere arm in de lift geduwd die inmiddels ook aan het gillen en stampen was omdat zij op het knopje wilde duwen, wat nu eenmaal niet mogelijk was omdat ik haar niet op kon tillen met een ander spartelend kind in de houtgreep. 

Om lang verhaal kort te maken, 2 krijsende kinderen zo goed en kwaad naar auto meegetrokken, omstanders die zeer verbaasd keken en vroegen wat er aan de hand was – Oh niks hoor, ik martel m’n kinderen gewoon even – Kleine Fee, die nog altijd een stuk makkelijker te beredeneren is in de autostoel laten klimmen, en dan nog immer luid gillende M. de Verschrikkelijke vast proberen te zetten in de autostoel, wat onmogelijk bleek. Dan maar zo gelaten, en weggereden, voor de omstanders de politie zouden waarschuwen dat ik 2 kinderen aan het ontvoeren was of zoiets. Even later op een bedrijventerrein gestopt, M. de Verschrikkelijke uit de auto gezet, en gezegd dat hij daar zou blijven als hij niet bliksemsnel in z’n autostoel zou klimmen (oh oh herinneringen die uit een ver verleden komen bovendrijven, HELP ik verander in m’n eigen vader !!!).  Het helpt wel, M. de Verschrikkelijke gilt nog steeds, maar gaat wel netjes in z’n autostoel zitten. 

Om een lang verhaal nog korter te maken, M. de Verschrikkelijke is de rest van de avond bezig geweest, ene crisis na de andere, waarvan de meest opmerkelijke was dat hij besloten had om geen luiers meer te willen dragen. Als supermama mezelf op ooghoogte gezet, geduldig uitgelegd dat zolang hij niet zindelijk is hij nu eenmaal luierbroekjes aanmoet, hij diepsnikkend ja geknikt, om daarna opnieuw in woede uit te barsten bij iedere nieuwe poging om hem in pyama te krijgen na de douche. Als niet zo supermama uiteindelijk opnieuw houtgreep toe moeten passen, hij spartelend als een woeste vis en krijsend als een speenvarken, en een half uur en veel gevloek en gezweet later had een nog steeds gillende (waar haalt hij het geluid vandaan) M. de Verschrikkelijke z’n pyama aan. 

Wat was ik blij toen hij eindelijk sliep (en wat ziet hij er dan toch schattig uit).