Kleine Fee : Mama, wij (=kleine broer en ik) vertrekken naar opa en oma, en we gaan daar heel lang blijven, voor aaal-tijd.

Mama : Wat ? Voor altijd, nee toch zeker, dan ben ik veel te verdrietig zonder jullie, dat kan toch niet ?

Kleine Fee : Dan neem je toch gewoon een paar andere kindjes !   

Mama : Neeeee ! Ik wil toch niet zonder jullie, ik ga jullie veel te veel missen.

Kleine Fee : Ach mama, je bent gewoon jaloers !

————

En de volgende ochtend, toen papa naar z’n werk vertrok : Papa, en vanavond niet te laat thuiskomen he ! 

 

Help, waar is m’n vrolijke kleuter gebleven, en waar haalt ze deze vroegwijze uitspraken vandaan ? 

 

En ieder jaar rond deze tijd weer hetzelfde he, zo van : aan iedereen beste wensen voor het nieuwe jaar, goede gezondheid en geluk gewenst. Het is nogal cliché eigenlijk, hoewel best wel gemeend natuurlijk, maar het zou toch wel eens wat anders mogen zijn. Er moet toch genoeg origineels te wensen zijn bij het begin van een nieuw jaar. Een sneeuwloze winter bijvoorbeeld, een jaar zonder M. de Verschrikkelijke maar enkel een Grote Knuffel (moet zeggen, so far so good, hij is z’n nieuwe jaar goed begonnen), zonnige vakanties, veel lachen (want lachen is gezond), ik weet niet, er zijn ongetwijfeld nog andere wensen voor 2010, maar mijn inspiratie is helaas ver te zoeken.

Ik vond me ons gisteren best wel dapper eigenlijk. Eerst met Kleine Fee en Grote Knuffel het dorp door om de herhaling van de griepprik te halen. En dat was heus niet makkelijk, met aan iedere hand 1 kleine, al net zo dappere schattebout, ingepakt met winterlaarzen, dikke trui, sjaal, muts en wanten die nooit blijven zitten, ploegend door de sneew die op sommige plaatsen tot hun knieën kwam.

Kleine Fee en Grote Knuffel waren trouwens ook heel dapper tijdens het prikken, allebei geen kik gegeven

Daarna ploegend door de sneeuw terug,  terwijl het inmiddels terug begon te sneeuwen. En eenmaal terug, wilde Kleine Fee een sneeuwpop in de tuin maken, alsof ze nog niet genoeg kou en sneeuw had gezien. Dus wij nog even verder dapper geweest, en een echte sneeuwpop gemaakt, met 2 stokjes als armen, een stokje als neus, en twijgjes voor de mond en de ogen. Ben best wel trots op m’n eerste sneeuwpop sinds zo’n 30 jaar.

Voor het slapen gaan hebben Kleine Fee en Grote Knuffel nog even welterusten tegen de sneeuwpop gezegd.

Helaas zal de sneeuwpop geen lang leven gegund zijn, het is vandaag heerlijk aan het dooien geslagen. Het zal dan ook geen witte kerst voor ons worden.

En hier is inmiddels ook de sneeuw gearriveerd. Dit is wat ik vanmorgen om 8 uur vanuit m’n kantoor buiten zie vallen :

En ik kan het niet laten die sneeuw te vervloeken. Waar zoveel blijkbaar helemaal gelukkig worden van die witte mantel, kan ik alleen maar denken in termen van koud, nat, lastig, glad, brrrrrr, kan niet eens lekker doorrijden ondanks m’n winterbanden. Ik hou niet van de kou, zou willen dat het het hele jaar door zomer was, vanaf 25 graden begint het lekker te worden, al zou ik nu al heel blij zijn als het alleen al voorjaar was. Wat ? Oh merde verdorie het is nog niet eens officieel winter #%$#@

Zomaar even een vakantie tussendoor is leuk ! En omdat het iedere dag typisch Nederlands weer was – nat, nat en nat – waren er vooral binnenactiviteiten. En daarvoor was opa en zijn computer grote favoriet, waarbij opa weinig keus werd gelaten. Hij had niks meer in te brengen met die 2 kleine dictatorretjes die zich zijn kleinkinderen noemen.

 

 

Ook favoriet was de volgende link : http://www.sprookjesboom.nl 

En ook met de dvd konden ze uit de voeten, mijn schattige toekomstige sterdansers :

 

 

Tja, het voordeel van van 2 walletjes eten is dat je en heel veel kadootjes van Sinterklaas krijgt, en mag hopen minstens zoveel van de Kerstman te krijgen. Slim die kinderen van mij    

 

En je zult mij niet meer horen zeggen dat Kleine Fee verlegen is.

Tijdens het Nederlandse-School-Sinterklaasfeest stapt ze zo op die goeie man af, en trekt aan z’n hand zodat hij haar wel moet zien.

En ook bij Zwarte Piet was ze niet meer weg te slaan.

Prachtig ook dat gezicht van Grote Knuffel toen de Zwarte Pieten en vervolgens Sinterklaas de zaal binnen kwamen, na z’n eerste verbaasde blik die al snel overging in een angstige blik, en hij het gelukkig net niet op een huilen zette, vond hij het toch ook wel leuk, maar alleen op zeer veilige afstand. Geen haar op zijn hoofd die erover dacht net zo dapper als z’n grote zus te zijn.

En wat ontzettend lief weer, het optreden van die kleutertjes met hun zelfgemaakte trommeltjes. (Kleine Fee is een beetje moeilijk te vinden, is de allerkleinste van het stel, maar gelukkig heeft ze de meest stralende lach voor de camera)

Voor dat z’n mooie babykrullen definitief verdwenen :

….. en erna :

Deze post heeft even niks te maken met Kleine Fee en Grote Knuffel, maar alles met een reflectie van Mama van Kleine Fee en Grote Knuffel over Mannen, want die blijven toch een bron van verbazing / ontzetting / amusement / verontwaardiging. Nieuwe (al dan niet gewenste) verrassende elementen komen zo af en toe eens boven borrelen, die bij nadere beschouwing eigenlijk helemaal niet zo nieuw en verrassend zijn. Want mannen, ach, die blijven uiteindelijk toch maar mannen.

 Clichés als : Mannen komen van Mars en Vrouwen van Venus, zijn er genoeg. Of : Wat doet een man als hij zegt dat hij gaat slapen ? Hij gaat naar bed en valt in slaap. En wat doet een vrouw als ze zegt dat ze gaat slapen ? Ze ruimt de afwasmachine nog even uit, legt de kleren voor de kinderen voor de volgende ochtend klaar, hangt nog even een was op, enz enz en gaat naar bed. Zoals Mary Alice Young het als Desperate Housewive zo sprookjesachtig verwoordt :

“Susan Mayer had never thought of herself as Cinderella, but then one day, a prince showed up. And Susan realized her life had become a fairy tale. And since her prince had welcomed her into his castle, she felt the least she could do was thank him again and again and again. The next morning, however, Susan discovered castles don’t run themselves. Yes, Susan’s life had indeed become a fairy tale. And what’s a fairy tale without a dragon to slay?”

En dan een typisch voorbeeld van puur mannenlef hier afgelopen zondagmorgen:

Ik heb de tafel gedekt, afgewassen, de keuken, badkamer en wc geboend, gestoft, achterstallige strijk weggewerkt, een was gedraaid en opgehangen, al het rondslingerend speelgoed opgeruimd, eten gekookt, en heb aan de Franse papa gevraagd of hij niet wilde stofzuigen, wat –eerlijk is eerlijk- hij ook heeft gedaan.

En domme ik, durf ik aan het eind van de ochtend te zeggen, Pfff, ik heb best veel gedaan vanmorgen zeg. Waarop Franse papa met veel gezucht en uiterst serieus antwoordde: En ik dan !